1
دانشیار گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
2
دانشجوی دکتری گروه علوم قرآن و حدیث، دانشکده علوم انسانی، دانشگاه تربیت مدرس، تهران، ایران
10.22067/jquran.2026.98446.1969
چکیده
آیه ۱۲۵ سوره انعام حاوی مفاهیمی متنوع در ابعاد لغوی، کلامی، علمی و تفسیری است که مفسران در طول قرون متمادی، نظرات و دیدگاههای متفاوتی از آن ارائه کردهاند. پژوهش حاضر با رویکرد توصیفیـتحلیلی و بر پایه مطالعه تاریخی، به تحلیل آراء مفسران برجسته قرآن از دورههای مختلف میپردازد تا سیر تحول اندیشه تفسیری درباره این آیه را روشن ساخته و به این پرسش پاسخ دهد که جنبههای لغوی و مفهومی، علمی و کلامی آیه در طول زمان در تفاسیر گوناگون چه تغییری داشته و چه میزان متأثر از پیشفرضهای مفسران در رویکرد تفسیری آنهاست. یافتههای تحقیق حاکی از آن است که تفاسیر آغازین عمدتاً به مسائل لغوی و تبیین واژگان و مفاهیم زبانی بسنده کردهاند و به ابعاد کلامی و علمی آیه توجهی نداشتهاند. اما توجه مفسران دورههای میانه و معاصر به بحث کلامی آیه نیز معطوف شده و مکاتب مختلف درباره رابطه اراده الهی و اختیار انسان در هدایت و ضلالت دیدگاههای گوناگونی ارائه دادهاند؛ به گونهای که برخی از مفسران این آیه را تأییدی بر نظریه جبر دانسته و برخی دیگر نقش اراده انسانی را در فرآیند هدایت و ضلالت برجسته کردهاند. در حوزه تفسیر علمی آیه نیز تنها شمار اندکی از مفسران به این بُعد اشاره نمودهاند.
نیلساز، نصرت و سلیمانی، احمد. (1405). بررسی سیر اندیشه مفسران در تفسیر آیه 125 سوره انعام. (e48860). علوم قرآن و حدیث، ()، e48860 https://doi.org/10.22067/jquran.2026.98446.1969
MLA
نیلساز، نصرت, و سلیمانی، احمد. "بررسی سیر اندیشه مفسران در تفسیر آیه 125 سوره انعام" .e48860 , علوم قرآن و حدیث, , 1405, e48860. doi: 10.22067/jquran.2026.98446.1969
HARVARD
نیلساز نصرت, سلیمانی احمد. (1405). 'بررسی سیر اندیشه مفسران در تفسیر آیه 125 سوره انعام', علوم قرآن و حدیث, (), e48860. doi: 10.22067/jquran.2026.98446.1969
CHICAGO
نصرت نیلساز و احمد سلیمانی, "بررسی سیر اندیشه مفسران در تفسیر آیه 125 سوره انعام," علوم قرآن و حدیث, (1405): e48860, doi: 10.22067/jquran.2026.98446.1969
VANCOUVER
نیلساز نصرت, سلیمانی احمد. بررسی سیر اندیشه مفسران در تفسیر آیه 125 سوره انعام. علوم قرآن و حدیث. 1405;():e48860. doi: 10.22067/jquran.2026.98446.1969